WOORDEN

Een tijdje geleden al schreef ik een column voor het blad Go/ed. Over het fijne van onbegrijpelijke woorden.
Vroeger wemelde het van de boeken zonder AVI-aanduiding. Mooi was dat. Dan kreeg je opeens een verhaal in handen vol geheimzinnigheid.
In het blad Go/ed was maar ruimte voor een paar voorbeelden. Ik zou nog veel meer woorden kunnen noemen.
Bedremmeld bijvoorbeeld (bedrempeld zei ik per ongeluk). Lineair, karwats, metropool en niet te vergeten dashond. Ik was een jaar of vijf en een dashond was mogelijk een kapstokmonster dat klaarlag of klaarhing om in je vingers te bijten. Lekker griezelig.
Ook nu houd ik nog van woorden die zich niet meteen gewonnen geven.
De column is hier na te lezen.

(Nee het klopt niet, denk ik bij nader inzien. Toen ik vijf was kon ik nog nauwelijks iets lezen. Het woord dashond moet dus van later zijn. Van wanneer precies weet ik niet meer. Was ik misschien zes of zeven? En waarom was ik in mijn herinnering jonger? Misschien omdat bang zijn zogenaamd bij kleine kinderen hoort en ik mezelf dus kleiner maakte. Je geheugen gaat soms zijn eigen gang. Het verdraait de waarheid een beetje. Maar dit keer had ik het door. )