MOEDER – MUTTER

Vorige week had ik het druk. Maandag en dinsdag was ik in Hoogezand op het Aletta Jacobs College. In totaal zes groepen van 50 leerlingen. Ze hadden goede vragen en de zaal was prachtig. Beamer, scherm, microfoon en alles werkte perfect. Woensdag was er een lezing voor leerkrachten in Zaanstad en vrijdag vertrok ik naar Frankfurt. Daar had ik een geweldige tijd. Uitgeverij Bloomsbury ontving me zó hartelijk dat ik er soms verlegen van werd. De week was extra spannend omdat ik me had voorgenomen om vragen naar mijn eigen moeder nummer nul niet langer te omzeilen. Ik vind het moeilijk om dat te blijven doen omdat ik haar deze zomer heb gevonden. Of liever gezegd heeft zij mij gevonden. Tot nu toe vond ik dat mijn echte verhaal niet al te veel met het boek Moeder nummer nul te maken had. Maar dat is nu anders. Omdat Moeder nummer nul niet autobiografisch is, verplaatste ik het verhaal naar de Zaanstreek, waar ik wel woon, maar niet ben opgegroeid. Nu blijkt dat mijn moeder zo’n beetje om de hoek woont, net als mijn halfzus. Ze lopen rond op plaatsen die ik in het boek beschrijf. Mijn boek is waar geworden en dat is heel vreemd. Mijn moeder en mijn zus en ik hebben zelfs gemeenschappelijke kennissen. We woonden al die jaren vlak bij elkaar zonder het te weten. Mijn moeder kwam boeken lenen in de bibliotheek toen ik daar werkte. Onvoorstelbaar. Ik heb er ook nog een broer bij gekregen, maar die woont heel ver weg.
Maar goed, ik had me voorgenomen de vraag naar mijn eigen verleden te beantwoorden omdat werkelijkheid en fictie nu wel heel erg door elkaar lopen. Dé vraag werd een paar keer in Hoogezand gesteld. En in Frankfurt in de Lesezelt. Daar vertelde ik dus aan een heleboel mensen tegelijk hoe het zat. In het Duits. Ik wist dat mijn moeder het goed vond.
Het is trouwens een geweldige moeder. Als ik er één had mogen uitkiezen dan was zij het vast en zeker geworden. Ik ben dus blij met haar. En met mijn nieuwe broer en zus.
Vanaf nu moet ik op gaan passen. Als boeken waar kunnen worden…