Marjolijn Hof werd in 1956 in Amsterdam geboren. Kort daarna verhuisde ze naar Den Haag.
Ze groeide op in een huis vol schatten, want haar vader was behalve psycholoog ook beeldend kunstenaar en kunstverzamelaar. Er waren overal boekenkasten en Marjolijn vond altijd wel iets te lezen. Al heel jong maakte ze boekjes vol verhaaltjes en tekeningen.
Ze zat graag in haar eentje aan iets te prutsen, maar omdat ze een nogal dwarse opvatting had over hoe je iets het beste aan kon pakken, werd alles altijd anders dan de bedoeling was. Het leek wel alsof ze al doende op hol sloeg.
Hobbelige pannenlappen van veel te strak gebreide katoen, en tekeningen die halverwege niet meer op het blaadje pasten. Iedereen vond het reuze creatief, maar zelf was Marjolijn altijd een beetje teleurgesteld over het resultaat.
Ze wilde graag iets gewoons maken.
Maar dat lukte niet.
Van 1960 tot 1969 zat Marjolijn op de Eerste Nederlandse Montessorischool aan de Laan van Poot. Er was een spannend speelveld en vlak bij de school begonnen de duinen. Het was een avontuur om daar alleen doorheen te fietsen. Het rook er naar rozenbottelstruiken en een fiets kon in een paard veranderen. (Maar alleen als er niemand in de buurt was.)
In de laatste klas schreef Marjolijn een toneelstuk: Pas op Sinterklaas. Het werd opgevoerd en de juf stuurde de tekst naar Mies Bouhuys, die een brief terugstuurde met commentaar. (De juf hield de brief. Waarom ze dat deed is nooit duidelijk geworden.)
Marjolijn wilde graag kinderboekenschrijfster worden. Of kunstenaar. Maar geen toneelspeelster. Ze had net een rol gespeeld in haar eigen toneelstuk en daar was ze nogal van geschrokken. Ze moest een blauwe jurk aan met glitters en ze stond met knikkende knieën op het toneel.
Na de basisschool ging Marjolijn naar het Haags Montessori Lyceum. Atheneum A. Ze had geen enkel talent voor wiskunde, maar wel voor talen. Ze las gedichten en romans en was heel kort redacteur van de schoolkrant. Ze begon aan verhalen die halverwege ophielden. En ze tekende veel. Nog steeds wilde ze ‘iets met kunst’. Schrijfster worden was een droom, maar ze had geen idee hoe ze die waar zou kunnen maken.
Na het behalen van haar diploma wist ze het even niet meer. Ze ging in Den Haag op kamers wonen en had allerlei baantjes.
Van 1977 tot 1980 volgde Marjolijn lessen aan de Bibliotheek- en Documentatie Academie, een opleiding die in ieder geval iets met boeken te maken had. Eerst in Den Haag en later in Amsterdam. Ze ging in Amsterdam wonen.
Meteen na haar studie kon ze aan het werk. Ze vond een baan in de bibliotheek van Wormerveer (Zaanstad) en verhuisde naar Krommenie (ook Zaanstad). Eerst werkte ze fulltime, en na de geboorte van haar dochter Jotte partime. Ze trouwde met Otto.
Nog steeds wilde ze ‘echt’ gaan schrijven. Ze maakte gedichten en verhalen, maar bijna nooit iets dat een begin en een eind had. De gedichten waren bedoeld voor volwassenen en de verhalen waren bijna altijd kinderverhalen. Dat was een bewuste keuze. Marjolijn was opgegroeid met prachtige kinderboeken en had zich als bibliothecaresse gespecialiseerd in jeugdliteratuur. (Ze is nog steeds verbaasd als mensen aan haar vragen wanneer ze nu eens een echte roman gaat schrijven. Ze legt dan voor de zoveelste keer uit dat een jeugdboek met net zoveel liefde en vakmanschap wordt geschreven als een roman.)
Het schrijven werd steeds belangrijker. Marjolijn ging naar Schrijversvakschool ‘t Colofon.
Ze schreef verhalen voor een aantal verzamelbundels. Het viel niet mee om alles met elkaar te combineren. Er bleef maar weinig tijd over.
In 1999 hakte Marjolijn de knoop door. Na bijna twintig jaar bibliotheekwerk nam ze ontslag. Ze maakte van schrijven haar beroep.
