IPABO

Afgelopen woensdag was ik op de IPABO in Amsterdam. Samen met nog een heleboel andere schrijvers, die allemaal, net als ik, een workshop kwamen geven.
Ik speelde De piloot, een vertelvoorstelling over verhalen verzinnen. Altijd leuk om te doen. Ik ben gewend aan rumoerige klassen en veel interactie. Maar deze leerlingen waren heel braaf (eigenlijk iets te braaf). Ik vroeg ze net te doen alsof ze nog op de basisschool zaten en dat is natuurlijk best moeilijk. Al met al ging het toch goed – vooral toen ze na de piloot een stukje mochten schrijven over Mona uit Een kleine kans.
Na de workshop was er een lunch. Ik was onder de indruk van het hele project. Mooi zo’n dag vol schrijvers.

AFGELOPEN

Het pilotenproject is afgelopen. Het was leuk om te doen. Al die scholen en al die kinderen! Al die monsters! Maar hoe leuk het ook was, ik ben toch blij dat ik nu meer tijd krijg om te schrijven.

TAMARINDEMONSTER

Het pilotenproject is bijna afgelopen.
Op basisschool De Tamarinde kreeg ik een monster van Dayana. Een monster met twee neuzen en vier ogen. Vier ogen is best handig. Twee ogen is soms te weinig. Op de speelplaats van De Tamarinde vloog er iets tegen mijn bil. Even later zoefde er een frisbee vlak langs mijn hoofd. Ik had niet goed uitgekeken. Of de kinderen waren woest, dat kan ook.

BRILLENPECH

Tijdens een voorstelling op De Zoeker ging de bril van mijn oom een beetje stuk.
Omdat het een heel bijzondere bril is durf ik hem niet meer te gebruiken.
De voorstellingen gaan natuurlijk gewoon door, maar met een invalbril.
Gelukkig gebeurde er ook iets leuks: ik kreeg een stapel monstertekeningen. Deze is van Esmée. Ik koos dit monster uit omdat het me vrolijk maakte. Het juiste monster bij brillenpech.

MONSTERSTOP

Ik krijg steeds meer monstertekeningen. En omdat dit geen monsterwebsite is kan ik niet iedere dag nieuwe monsterberichten schrijven. Daarom stel ik een monsterstop in. Voorlopig. Een monsterstop voor de website, niet voor mezelf. Ik ben blij met alle monsters! Ze liggen op mijn werkkamer en ik kijk er af en toe naar. Er mogen er best nog een paar bij. Maar die zijn alleen voor mij. Privémonsters.

IENE-MIENE-MUTTE

Vandaag kreeg ik nieuwe monsters. Dit keer van kinderen van basisschool De Komeet. Ik beloofde er twee op deze webplek te zetten. Maar ze waren allemaal zo mooi! Omdat ik niet kon kiezen deed ik iene-miene-mutte.

Vlak voor de speelzaal van De Komeet lag een omgewaaide boom. Hij was de goede kant op gevallen. De speelzaal was nog heel. Gelukkig maar, want De Komeet is een leuke en gezellige school.

Ik fietste met mijn pilotenspullen achterop weer naar huis. Misschien had de wind ook iene-miene- mutte gedaan, maar dan met bomen. Hier en daar lag er eentje plat.

STORM 2

Ik fietste ’s middags naar basisschool Het Palet om daar over de piloot te vertellen. De heenweg viel mee. Het stormde en het regende en op sommige plaatsen was de straat onder water verdwenen, maar het ging goed.
Het was gezellig op Het Palet. Ik kreeg een boel mooie tekeningen en die pakte ik in om mee naar huis te nemen.
Maar thuiskomen was nog een hele klus. Het was niet ver fietsen en eerst hielp de wind me een handje. Ik ging net zo hard als een brommer en ik bewoog de trappers niet eens! Halverwege werd het opeens gevaarlijk. De wind kwam van de zijkant. Ik hoorde de windvlagen aankomen. Ik zette me schrap en moest m’n best doen om niet te vallen. Het begon ook te regenen. Enorm hard. De regen viel niet naar beneden, hij waaide dwars door de straten. Ik kon niet meer zien waar ik reed. Ik ploeterde verder. Boven mijn hoofd hoorde ik het onweren. Het was spannend en eigenlijk ook wel leuk.
Toen ik thuis kwam was ik nat. Het water droop van mijn regenpak. Ook de fietstassen met de pilotenspullen waren nat geworden. Niet alleen aan de buitenkant, maar ook aan de binnenkant. De monstertekeningen waren gelukkig niet verpest. Ik kon ze gemakkelijk droog krijgen.
Ik kan ze hier niet allemaal laten zien. Dat is jammer, want ze zijn stuk voor stuk de moeite waard. Ik heb er twee uitgezocht. De rest ligt op mijn werkkamer. Monsters die de storm hebben overleefd!

STORM 1

Buiten stormde het en het regende heel erg hard. De kinderen van basisschool De Evenaar trokken zich er niets van aan. Ze hielden hun handen voor hun ogen. Ze waren iets aan het verzinnen en met je handen voor je ogen gaat dat soms beter.

Ik trok me wel iets aan van de storm. Ik wist dat ik daar straks doorheen zou moeten fietsen. (Met al mijn pilotenspullen achterop, want ik was bezig met de piloten-vertelvoorstelling.) Toen ik de foto maakte hoorde ik de wind gieren en de regen tegen de ramen slaan. Mijn handen begonnen een beetje te bibberen. Daar werd de foto wazig van.

VOORIN-ACHTERIN

Gisteren was ik op een school: de Voorzaan-West. De kinderen wilden niet geloven dat een piloot soms achterin een vliegtuig zit. Ik beloofde een foto van vroeger.

Je ziet de cockpit van een vliegtuig. De vrouw voorin is mijn moeder. Zij is de passagier. Ze heeft haar handen op haar schoot gelegd. Ze hoeft niets te doen. Als het vliegtuig straks de lucht in gaat kan ze rustig naar buiten kijken.
Achterin zit mijn oom. Hij is de piloot. Hij is bezig met…tja met wat eigenlijk precies? Met het vliegtuig in ieder geval. Hij houdt met zijn rechterhand de stuurknuppel vast.

En dan nog een foto. Nu moet je heel erg goed kijken. Hetzelfde vliegtuig. Wie zit voorin? Wie zit achterin?

Maar waarom zit mijn moeder voorin? Ik kijk zelf nog eens heel erg goed. En ik ontdek iets nieuws. Het vliegtuig is van een luchtvaartschool. Krijgt mijn moeder vliegles? Moet ze straks, als het vliegtuig de lucht in gaat, toch meesturen?

PILOOT

Na een stop van een paar weken ga ik weer verder met het pilotenproject. Ik bezoek met mijn vertelvoorstelling Zaanse scholen. Tot half april ben ik daar zoet mee. Ik fiets van de ene school naar de andere. Twee dagen per week vertel ik een verhaal over een piloot. Waar het precies over gaat kan ik niet verklappen. Dat moet een verrassing blijven. En bovendien is het iedere keer weer een beetje anders. De kinderen die komen kijken mogen meehelpen met vertellen en dan krijg je dat.

Vroeger had ik een oom. Hij heette Victor en hij was een echte piloot. Volgens mij heeft hij deze bril gedragen. Helemaal zeker weet ik het niet want ik vond hem pas toen oom Victor dood was en ik zijn huis ging opruimen. Nu doet de bril mee in de voorstelling. Samen met een muts en een verrekijker. Ik vond nog veel meer in het huis van oom Victor. Maar niet alles kon meedoen. Ik heb maar twee fietstassen en die zitten bomvol.