MOEDER – MUTTER

Vorige week had ik het druk. Maandag en dinsdag was ik in Hoogezand op het Aletta Jacobs College. In totaal zes groepen van 50 leerlingen. Ze hadden goede vragen en de zaal was prachtig. Beamer, scherm, microfoon en alles werkte perfect. Woensdag was er een lezing voor leerkrachten in Zaanstad en vrijdag vertrok ik naar Frankfurt. Daar had ik een geweldige tijd. Uitgeverij Bloomsbury ontving me zó hartelijk dat ik er soms verlegen van werd. De week was extra spannend omdat ik me had voorgenomen om vragen naar mijn eigen moeder nummer nul niet langer te omzeilen. Ik vind het moeilijk om dat te blijven doen omdat ik haar deze zomer heb gevonden. Of liever gezegd heeft zij mij gevonden. Tot nu toe vond ik dat mijn echte verhaal niet al te veel met het boek Moeder nummer nul te maken had. Maar dat is nu anders. Omdat Moeder nummer nul niet autobiografisch is, verplaatste ik het verhaal naar de Zaanstreek, waar ik wel woon, maar niet ben opgegroeid. Nu blijkt dat mijn moeder zo’n beetje om de hoek woont, net als mijn halfzus. Ze lopen rond op plaatsen die ik in het boek beschrijf. Mijn boek is waar geworden en dat is heel vreemd. Mijn moeder en mijn zus en ik hebben zelfs gemeenschappelijke kennissen. We woonden al die jaren vlak bij elkaar zonder het te weten. Mijn moeder kwam boeken lenen in de bibliotheek toen ik daar werkte. Onvoorstelbaar. Ik heb er ook nog een broer bij gekregen, maar die woont heel ver weg.
Maar goed, ik had me voorgenomen de vraag naar mijn eigen verleden te beantwoorden omdat werkelijkheid en fictie nu wel heel erg door elkaar lopen. Dé vraag werd een paar keer in Hoogezand gesteld. En in Frankfurt in de Lesezelt. Daar vertelde ik dus aan een heleboel mensen tegelijk hoe het zat. In het Duits. Ik wist dat mijn moeder het goed vond.
Het is trouwens een geweldige moeder. Als ik er één had mogen uitkiezen dan was zij het vast en zeker geworden. Ik ben dus blij met haar. En met mijn nieuwe broer en zus.
Vanaf nu moet ik op gaan passen. Als boeken waar kunnen worden…

PAUZE

Het was een hele tijd rustig hier. Eerst had ik het veel te druk en daarna ging ik op vakantie. Ik deed op reis van alles wat: kamperen, in een hotel slapen en bij vrienden logeren. Bergen, zee en stadsbezoek.
Met dat van alles wat ben ik thuis gewoon doorgegaan: opruimen, drukproeven nakijken, schrijven. Tussendoor ging mijn computer kapot. Meer kan ik er niet van maken. Straks is er weer echt nieuws. In de herfst staat er veel te gebeuren.

DEUTSCHER JUGENDLITERATURPREIS

Tote Maus für Papas Leben, de Duitse vertaling van Een kleine kans, is genomineerd voor de Deutscher Jugendliteraturpreis. De nominaties werden vanmiddag bekend gemaakt op de Leipziger Buchmesse.
De Deutscher Jugendliteraturpreis wordt jaarlijks door een vakjury uitgereikt. Er zijn vier categorieën: prentenboek, kinderboek , jeugdboek en non-fictie. Daarnaast is er nog een Jeugdjuryprijs.
De prijsuitreiking zal op 16 oktober plaatsvinden tijdens de Frankfurter Buchmesse.
Meer informatie hier en een lijst met de genomineerde boeken hier.

STRAATJOURNAAL

Onlangs werd ik geïnterviewd voor Straatjournaal. Nu te lezen in het oktobernummer.
Foto: Rogier ten Hacken / Straatjournaal.

KINDERBOEKENBAL

Gisterenavond ging ik naar het Kinderboekenbal. Daar zag ik Jan Paul Schutten de Gouden Griffel winnen. Hij zag er oprecht verbaasd uit. En de hele avond bleef hij zo kijken, een grote grijns op zijn gezicht en die verbazing. Mooi was dat.
In de trein terug bekeek ik zijn boek: Kinderen van Amsterdam.

En de rest van de boeken, want we gingen met een tas vol naar huis. Nu waait het en het regent en ik heb reuze veel zin om alles meteen te gaan lezen. Maar daar heb ik geen tijd voor!
Natuurlijk gebeurde er nog veel meer op het Kinderboekenbal. Het is jammer dat er geen prijs was voor de mooiste jurk. Die was dan naar Marit Törnqvist gegaan. Ze maakt niet alleen prachtige illustraties, ze weet ook hoe ze een bal moet opluisteren.
De bekroonde boeken vind je hier.

OUDE GOUDEN GRIFFELS

Gisteren ging ik met een aantal ex-collega’s van de bibliotheek in Wormerveer op stap. We namen de trein naar Hoorn en daar liepen we een tijdje rond. We kwamen terecht in Speelgoedmuseum De Kijkdoos, vlak bij de haven. Een mooi huis met beneden een ouderwets speelgoedwinkeltje. Mijn ex-collega’s scheppen graag een beetje over mij op. Deels omdat ze trots op me zijn en deels om me te pesten. Zo begonnen ze over mijn Gouden Griffel tegen de mevrouw die in het speelgoedwinkeltje stond.
‘Een Gouden Griffel is niks bijzonders,’ grapte de mevrouw. ‘Ik heb er boven een stuk of wat liggen.’
De trap naar boven was smal en steil, toch stormden we met z’n allen tegelijk naar de eerste verdieping. Die Gouden Griffels wilden we wel eens zien.
Ze lagen in een houten doosje. Voor het vlytige kind stond op het deksel. De mevrouw legde uit hoe het zat. Vroeger schreven kinderen op school met griffels op een lei. Dat was goedkoper en handiger dan inkt en papier want een lei kon je zo weer schoonvegen. Als een kind heel erg zijn best deed, kreeg het een Gouden Griffel als beloning.
We keken vol ontzag naar het doosje. De griffels waren minstens honderd jaar oud.
Maar er was nog meer te zien. Het museum stond bomvol speelgoed van vroeger en we waren een tijdje zoet.
Toen we weggingen zei de mevrouw van het museum dat ze een Gouden Griffel voor een kinderboek toch wel bijzonder vond. Opgewekt ging ik naar buiten.

Speelgoedmuseum De Kijkdoos – Italiaanse Zeedijk 106 -  1621 AK Hoorn

ZOMER

Ik ben twee weken op IJsland geweest. De rest van de zomer blijf ik thuis om te werken. Er is niet veel nieuws te melden.  Op IJsland dacht ik soms aan Oversteken. Ik keek of er in de hut een paar rode wandelschoenen stonden.

En ik kocht een ansichtkaart in de buswinkel van Landmannalaugar.

INTERVIEW

Deze week werd ik twee keer geïnterviewd. Eén keer door Anne-Claire uit Friesland en één keer door Rosa die hier in de buurt woont. Ze zitten allebei op de basisschool en ze wilden allebei over Een kleine kans praten (en ook een beetje over mij). Normaal gesproken word ik door volwassenen geïnterviewd. Als kinderen vragen stellen doen ze dat meestal in de klas, als ik daar op bezoek ben. Nu was het dus anders. Ik was benieuwd hoe het zou gaan.
Anne-Claire en Rosa hadden interessante vragen bedacht. Ze deden het net zo goed als de volwassen journalisten die hier de afgelopen tijd over de vloer zijn geweest. Ze waren een beetje verlegen, maar ook weer niet, want ze durfden allebei een stroopwafel op te eten. Dat doen andere journalisten bijna nooit. Die denken dat je niet kunt eten én interviewen tegelijk. Maar dan kan juist wel. Kruimelen heeft iets geruststellends.

ZAANSE KINDERJURY

Een aantal scholen in de Zaanstreek doet mee aan de Zaanse Kinderjury. Kinderen uit groep 6/7 lezen werk van debuterende schrijvers. Ze krijgen een kist vol boeken. Als ze die gelezen hebben mogen ze stemmen. Het beste debuut wordt op 31 mei bekroond met de Hotze de Roosprijs. Vandaag werd de Zaanse Kinderjury geopend met een voorleesevenement. Zaankanters gingen naar de scholen om uit één van de genomineerde boeken voor te lezen. Ik ging ook mee. Ik las voor uit Vertrektijd van Truus Matti. Ik zeg het maar meteen: Vertrektijd is een heel mooi boek, dus dat voorlezen was beslist geen straf. Ik ging naar een klas van De Zoeker. Daar was het gezellig. Ik las voor, beantwoordde heel veel vragen en zette mijn handtekening op gele briefjes die de juf heel handig uitdeelde.

Maar toen gebeurde er iets raars. De juf vertelde me dat ze De brief voor de koning van Tonke Dragt een prachtboek vindt. Ze wil graag dat de kinderen het gaan lezen, maar die willen niet. Als één van die kinderen dit nu leest: Hé jij daar. Eerst die boeken uit de kist lezen en daarna als de wiedeweerga De brief voor de koning! Dat is namelijk een onvoorstelbaar mooi en spannend verhaal. En o wee als ik erachter kom dat jullie nog steeds niet willen.

ASSEPOESTER

Assepoester is deel 9 in de serie prentenboekjes met CD die uitgeverij Gottmer in samenwerking met Universal Music uitgeeft. Het verhaal van Assepoester is vaak en ingrijpend bewerkt. Het was leuk om al die versies naast elkaar te leggen. Ik ben zo dicht mogelijk bij de muziek gebleven – bij het verhaal dat daarin verteld wordt. Met een oud bedelvrouwtje dat een fee blijkt te zijn en een romantisch einde in een tovertuin. Martijn van der Linden maakte er illustraties bij. Kitty Courbois leest de tekst voor op de CD. De muziek van Prokofjev (Assepoester op. 87) wordt gespeeld door het Russisch Nationaal Orkest onder leiding van Mikhail Pletnev.

PAUZE

Na alle griffeldrukte was ik toe aan een pauze. Ik ging naar Ameland om mijn zinnen te verzetten. Om even afstand te nemen van alles…

DAGBOEK

De komende week zal ik voor de NRC het Hollands Dagboek schrijven. Te lezen in de zaterdagkrant van 13 oktober.

WENNEN

Het is wennen, al die belangstelling. Erg goed ben ik niet in aandacht krijgen. Ik word er een beetje stuntelig van. Ik vergeet bijvoorbeeld namen van mensen omdat er zoveel nieuwe mensen en namen zijn. En er worden bloemen bezorgd en nu zijn de vazen op.
Geniet er nou maar van, krijg ik te horen.
Ik geniet ervan. (Echt waar.)

‘Als je schrijft ben je zeker het gelukkigst?’ zei iemand gisteren.
‘Ja,’ zei ik meteen.
Vandaag dacht ik daar over na.
Ik vind het heel prettig om alleen te zijn en aan een tekst te werken. Juist omdat ik dan geen last heb van stunteligheid. Ik ben net aan een nieuw boek begonnen en zoals altijd is het schrijven een avontuur vol uitdagingen, valkuilen en ontdekkingen. Een avontuur dat ik met hart en ziel beleef. En dat maakt me gelukkig.

De illustratie is van Fransje Smit en komt uit deeltje 3 van Koe en Mus.

LIEDJE

De kinderen van de Waldorfskóllan op IJsland (zie het vorige bericht) zongen speciaal voor mij Á Sprengisandi ( je zegt Au Sprenkjesanti). Dat is het liedje dat Bjarni in Oversteken zingt. Halverwege werd er nog bij geklapt en gestampt om het extra mooi te maken. Omdat ik het opnam met een simpel recordertje is de tekst hier en daar een beetje moeilijk te verstaan, maar als je wilt weten hoe het klinkt:

Dankjewel Waldorfskóllan!

SCHOOLREISJE

Mijn IJslandreis zit erop. Jammer. Ik heb veel leuke en bijzondere dingen gezien. En gedaan. Weleens rotte haai geproefd? Ik wel. En ik vond het nog lekker ook. Eigenlijk was die haai niet echt rot. Hij was gerijpt. Ze hadden hem heel lang bewaard. Haai kun je alleen eten als je er een tijdje niet naar omgekeken hebt – een maand of zes. Na het haai eten kun je beter niet meteen gaan zoenen. Maar verder is er niets aan de hand.

Heel erg leuk was een schoolreisje met de Waldorfskóllan. Een klein schooltje dat helemaal buiten de stad ligt, tussen de heuvels. Er zitten maar een stuk of veertig kinderen op en die boffen. Ze hebben speelruimte zat.
We gingen naar Reykjadalur. Eerst een stuk met de bus en daarna moesten we lopen. Over een lavaveld en naar beneden langs paadjes die ík eng vond maar de kinderen niet. Beneden gingen we in een warme beek liggen dobberen. Ik als allerlaatste omdat ik niet zo snel kon lopen. Toen ik in het warme water lag en de bergen om me heen zag wist ik het zeker: bofkonten zijn het, die kinderen van de Waldorfskóllan. Maar ik bofte zelf ook een beetje omdat ik mee mocht met het schoolreisje.