PLANNEN – VRAAG (7)

Een paar dagen geleden was ik op De Poolster, een school in Oss. Ik kwam meteen in een klas vol vragen terecht.
Hoeveel boeken ik nog wilde schrijven? Ik dacht even na en zei dat ik van plan was om nooit meer met schrijven op te houden. Dat meende ik. Zolang mijn hersens en mijn handen goed blijven werken ga ik door.
Maar hoeveel boeken dácht ik dan nog te zullen schrijven? Ik begon te tellen. Een boek per jaar… Opeens leek mijn leven kort. Zou ik nog een boekenplank vol krijgen?
De volgende vraag was gemakkelijker te beantwoorden. Wat was ik nu aan het schrijven? Omdat ik bijna een nieuw boek af heb, wilde ik er wel iets over zeggen. (Als ik nog lang niet klaar ben houd ik er liever mijn mond over.)
‘Mijn nieuwe boek heet Moeder nummer nul,’ zei ik. ‘Het gaat over adoptie en het ligt in november in de winkels.’
Daarna kwamen er een heleboel vragen over adoptie.

IN DE VOORUIT

Niets gewonnen en toch tevreden. De Vooruit in Gent was tot de nok toe gevuld met kinderen en schrijvers en heel veel mensen die hard werkten om het KJV boekenfeest goed te laten verlopen. Op weg naar een interview in een bovenzaal moest ik me een weg banen door door massa’s kinderen die de trappen op wilden. Tegelijkertijd wilden er een heleboel bezoekers diezelfde trappen af. Een totale lezersopstopping: dat kan niet anders dan tevreden stemmen. De ene helft werd zo goed en kwaad als het ging geparkeerd om de andere helft door te kunnen laten en ik geloof dat er niemand werd fijngeperst.
Aan het eind van de dag zette ik nog een heleboel keer mijn handtekening op briefjes, in verzamelboekjes en zelf op tassen. Sommige kinderen handen een naamkaartje op en dat was handig want Vlaamse namen zijn soms net even anders.
Ik was onder de indruk van de hartelijke ontvangst. De Stichting Lezen Vlaanderen deed het uitstekend.
Welke boeken bekroond zijn is hier na te lezen. Hier een bericht over de KJV op het weblog Vertel eens.

KINDER- EN JEUGDJURY VLAANDEREN

Ooit ging ik speciaal naar Gent om het Lam Gods te zien. Toen ontdekte ik dat er nog meer te doen was. Gent is een mooie en gezellige stad. Ik maakte er een foto van een gebouw waar Vooruit op stond. Grappig vond ik dat. Hoezo Vooruit? En waar naar toe?

Zondag 25 mei zal ik weer in Gent zijn. Dit keer ga ik een kijkje nemen ín het Vooruitgebouw. Daar is dan het Boekenfeest van de Kinder- en Jeugdjury Vlaanderen. Een kleine kans is genomineerd. Er zijn verschilende leeftijdscategorieën. In Vlaanderen werkt de Kinderjury anders dan in Nederland. De juryleden kiezen uit een aantal boeken dat door volwassenen is geselecteerd.
Bij de uitnodiging voor het feest zit een hotelovernachting in de oude binnenstad. Daar ben ik om te beginnen blij mee. Dan heb ik een dagje extra en kan ik nog een keer naar het Lam Gods: een schilderij waar zoveel op te zien is dat je er wel honderd keer naar kunt gaan kijken. Maar de rest van de binnenstad is ook mooi genoeg voor nog eens een bezoek. En er zijn nog meer rare namen. Wat dacht je van een wijk die Patershol heet? Eén van de leukste plekken van Gent.

IPABO

Afgelopen woensdag was ik op de IPABO in Amsterdam. Samen met nog een heleboel andere schrijvers, die allemaal, net als ik, een workshop kwamen geven.
Ik speelde De piloot, een vertelvoorstelling over verhalen verzinnen. Altijd leuk om te doen. Ik ben gewend aan rumoerige klassen en veel interactie. Maar deze leerlingen waren heel braaf (eigenlijk iets te braaf). Ik vroeg ze net te doen alsof ze nog op de basisschool zaten en dat is natuurlijk best moeilijk. Al met al ging het toch goed – vooral toen ze na de piloot een stukje mochten schrijven over Mona uit Een kleine kans.
Na de workshop was er een lunch. Ik was onder de indruk van het hele project. Mooi zo’n dag vol schrijvers.

STICKERS

Vrijdag ging ik naar De Nassau, een middelbare school in Breda. Ze hadden mijn bezoek goed voorbereid en de leerlingen stelden veel vragen. Ik praatte over Een kleine kans, gaf een schrijfopdracht en luisterde naar leerlingen die voorlazen wat ze geschreven hadden. Aan het eind van de les vertelde ik iets over het Slash-project. Ik had flink wat stickervellen meegenomen en die weren uitgedeeld. ‘Alleen plakken waar het mag,’ zei ik. De bel ging, de klas liep leeg en even daarna ging ik naar beneden. Ik wist precies hoe ik moest lopen. De Slashstickers wezen de weg. De school was van boven tot beneden volgeplakt. Toch aardig van die leerlingen. Omdat ik de weg nu goed genoeg kende, deelde ik geen stickers uit in de volgende klas.

KINDERBOEKENWEEK

De kinderboekenweek komt eraan. Er is een speciale website.

Op 2 oktober ga ik naar het Kinderboekenbal. Daar wordt bekend gemaakt wie de Gouden Griffel krijgt. De uitslag is nu nog geheim. Heel erg geheim. (Kijk hier.)

MONAMORFOSE (3)

ZUIDERZINNEN

Zondag 16 september vindt in Antwerpen de achtste editie van Zuiderzinnen plaats. Ik zal er naar toe gaan om voor te lezen. Maar ook om rond te dwalen, want er is een hoop te doen. Kijk voor het programma hier.

MONAMORFOSE (2)

Halverwege. (Geen foto van de operatie. Ik ben terughoudend. Geen gruwelijke details.)

MONAMORFOSE (1)

Sommige mensen denken na het lezen van Een kleine kans dat ik niet van honden houd. Ze hebben het mis: ik houd van honden!
Zo nu en dan moet ik ergens voorlezen. Het leek me leuk om de volgende keer een hondje mee te nemen. Om precies te zijn: ik wilde Mona meenemen.
Ik probeerde net zo’n hondje als Mona te vinden, maar al zoekende bedacht ik me dat een hondje meenemen een beetje dierenbeulerig zou zijn. Hondjes houden alleen van voorlezen als je dat op een rustige manier doet. Bij voorkeur als je met z’n tweetjes bent. Wil je een hondje echt een plezier doen, dan zingzeg je de woorden één voor één met een stem die druipt van de honing. Tussen elk woord een aai maakt het nog beter.
Hondjes houden niet van voorlezen als ze eerst in de trein moeten en dan in de bus en ze zijn niet dol op een hoop kinderen tegelijk.
Een echt hondje was dus niet zo’n goed idee.
Een onecht hondje wel.
Maar probeer maar eens een onechte Mona te vinden. Onmogelijk! Alle onechte hondjes zijn schattig en knuffelig en zacht. En zo is Mona juist niet. Mona is Mona.
Ik zou natuurlijk zelf een onecht hondje kunnen knutselen, maar daar ben niet zo goed in. De eerste helft besteed ik daarom uit. Ik begin met een onecht hondje uit de winkel. Veel te schattig en knuffelig: daar moet de schaar in!
Het wordt een Monamorfose. Hoe lang het gaat duren weet ik niet – het is de eerste keer dat ik zo’n operatie uit ga voeren. Hoe het afloopt vertel ik als de tijd daar is. Ik twijfel nog over een foto van de operatie. Misschien is dat te gruwelijk? Of is het juist interessant?

AFGELOPEN

Het pilotenproject is afgelopen. Het was leuk om te doen. Al die scholen en al die kinderen! Al die monsters! Maar hoe leuk het ook was, ik ben toch blij dat ik nu meer tijd krijg om te schrijven.

TAMARINDEMONSTER

Het pilotenproject is bijna afgelopen.
Op basisschool De Tamarinde kreeg ik een monster van Dayana. Een monster met twee neuzen en vier ogen. Vier ogen is best handig. Twee ogen is soms te weinig. Op de speelplaats van De Tamarinde vloog er iets tegen mijn bil. Even later zoefde er een frisbee vlak langs mijn hoofd. Ik had niet goed uitgekeken. Of de kinderen waren woest, dat kan ook.

BRILLENPECH

Tijdens een voorstelling op De Zoeker ging de bril van mijn oom een beetje stuk.
Omdat het een heel bijzondere bril is durf ik hem niet meer te gebruiken.
De voorstellingen gaan natuurlijk gewoon door, maar met een invalbril.
Gelukkig gebeurde er ook iets leuks: ik kreeg een stapel monstertekeningen. Deze is van Esmée. Ik koos dit monster uit omdat het me vrolijk maakte. Het juiste monster bij brillenpech.

MONSTERSTOP

Ik krijg steeds meer monstertekeningen. En omdat dit geen monsterwebsite is kan ik niet iedere dag nieuwe monsterberichten schrijven. Daarom stel ik een monsterstop in. Voorlopig. Een monsterstop voor de website, niet voor mezelf. Ik ben blij met alle monsters! Ze liggen op mijn werkkamer en ik kijk er af en toe naar. Er mogen er best nog een paar bij. Maar die zijn alleen voor mij. Privémonsters.

IENE-MIENE-MUTTE

Vandaag kreeg ik nieuwe monsters. Dit keer van kinderen van basisschool De Komeet. Ik beloofde er twee op deze webplek te zetten. Maar ze waren allemaal zo mooi! Omdat ik niet kon kiezen deed ik iene-miene-mutte.

Vlak voor de speelzaal van De Komeet lag een omgewaaide boom. Hij was de goede kant op gevallen. De speelzaal was nog heel. Gelukkig maar, want De Komeet is een leuke en gezellige school.

Ik fietste met mijn pilotenspullen achterop weer naar huis. Misschien had de wind ook iene-miene- mutte gedaan, maar dan met bomen. Hier en daar lag er eentje plat.