SCHRIJFTIPS – VRAAG (8)

Mila en Luna willen graag schrijftips. Die vraag krijg ik wel vaker. In het interview in het HOI tijdschrijft komt het ook ter sprake. Ik vind het nooit gemakkelijk om zo in het algemeen goede raad te geven, maar een paar dingen kan ik er wel over zeggen. Toch een paar tips dus.

Veel oefenen en je zeker niet bezighouden met hoe je verhaal eruit gaat zien. Het gaat in het begin echt alleen maar om wát je schrijft. Maak je vooral niet druk om het lettertype en dat soort zaken.
Heel veel lezen. Van veel verschillende schrijvers, want als je alles van één schrijver leest kun je die expres of per ongeluk na gaan doen.
Hardop lezen wat je hebt geschreven. Zo hoor je of je zinnen goed lopen.
Niet te veel  uitleggen. Als iemand bijvoorbeeld boos is kan hij hard praten, met de deuren smijten en op de trap stampen. Je hoeft dan echt niet meer uit te leggen dat hij boos is.
Lelijk durven schrijven: daarmee bedoel ik dat je soms dingen moet uitproberen. Het maakt dan niet uit of het mooi wordt of niet, want je kunt het later altijd nog veranderen.Je moet een beetje kunnen aanrommelen.

Zelf ben ik héél vroeg begonnen en ik heb jarenlang aangerommeld.

PLANNEN – VRAAG (7)

Een paar dagen geleden was ik op De Poolster, een school in Oss. Ik kwam meteen in een klas vol vragen terecht.
Hoeveel boeken ik nog wilde schrijven? Ik dacht even na en zei dat ik van plan was om nooit meer met schrijven op te houden. Dat meende ik. Zolang mijn hersens en mijn handen goed blijven werken ga ik door.
Maar hoeveel boeken dácht ik dan nog te zullen schrijven? Ik begon te tellen. Een boek per jaar… Opeens leek mijn leven kort. Zou ik nog een boekenplank vol krijgen?
De volgende vraag was gemakkelijker te beantwoorden. Wat was ik nu aan het schrijven? Omdat ik bijna een nieuw boek af heb, wilde ik er wel iets over zeggen. (Als ik nog lang niet klaar ben houd ik er liever mijn mond over.)
‘Mijn nieuwe boek heet Moeder nummer nul,’ zei ik. ‘Het gaat over adoptie en het ligt in november in de winkels.’
Daarna kwamen er een heleboel vragen over adoptie.

VRAAG (6)

Een vraag van Félicia: wat zijn mij hobby’s?
Ik ben bang dat ik het meest van nogal rustige dingen houd: schrijven en lezen. Ik ga vaak naar een museum om naar kunst te kijken. Ik ga vaak naar de film en naar het theater. En ik doe aan yoga.
Maar ik droom wel van spannende dingen. Ik zou graag lange wandeltrektochten willen maken in de wildernis van IJsland, Noorwegen en Canada. In al die landen ben ik geweest, maar nooit om er dagenlang te wandelen. Mijn benen zijn er niet sterk genoeg voor. Ik zou graag een keer willen overwinteren in het hoge noorden.
In Canada zag ik een beer van veraf en wasberen van heel dichtbij. De wasberen liepen gewoon je tent in om je eten te jatten. Dat soort dingen vind ik leuk en ook een beetje eng. Op de foto zie je mij in Canada, lang geleden. Met een eekhoorn. Die vond ik helemaal niet eng.

VRAAG (5)

Of ik wel van dieren houd?
Eerst vond ik het een merkwaardige vraag. Vooral dat woordje wel. Maar toen begreep ik waar die vraag vandaan kwam. In Een kleine kans wordt er niet zachtzinnig met dieren omgesprongen. Maar dat boek gaat niet over mij. Het gaat over Kiek.
Ik houd van dieren. Sommige dieren zijn fijn om naar te kijken (loslopende paarden). Sommige dieren zijn fijn om naar te luisteren (vogels, grazende koeien van heel dichtbij). Sommige dieren zijn fijn om te aaien (katten, honden, eigenlijk alles met een zachte vacht, paardenneuzen, die vooral).  Sommige dieren zijn fijn om aan te denken (otters!).
En of ik huisdieren heb? Nee. Een jaar geleden is mijn kat doodgereden en ik wil geen nieuwe. Zo’n bijzondere kat krijg ik nooit meer. Hij aaide terug. Met zijn poot over mijn gezicht. En ik heb niet eens een zachte vacht!

VRAAG (4)

En nu we toch bezig zijn nog een vraag. Van Celine. Maar ze is niet de eerste. Of ik informatie wil geven voor een boekbespreking. Dat wil ik best. Ik heb alleen niet zoveel extra informatie. Het meeste staat op deze website en op Internet kun je ook veel vinden als je zoekt op mijn naam en de titel van het boek waarover je iets wilt weten. Als je een extra vraag hebt over iets wat je niet kunt vinden, mag je hem altijd stellen. Het liefst een bijzondere vraag. Dan beantwoord ik hem hier.

VRAAG (3)

Een vraag van David: Gaat er volgend jaar weer een nieuw boek verschijnen? Dat is geen moeilijke vraag. Het antwoord is ja. Wanneer precies weet ik nog niet. Waar het over gaat weet ik wel, maar ik vertel er zo min mogelijk over. Als ik te veel over iets praat hoef ik er niet meer over te schrijven. Ik moet zelf ook een beetje nieuwsgierig blijven naar de woorden.

VRAAG (2)

Een vraag die ik vaak moet beantwoorden. Welk boek dat ik geschreven heb vind ik het mooist?
Geen idee. Op die manier denk ik er nooit over na.
Ik schrijf en als ik schrijf ben ik maar met één ding bezig: het verhaal dat ik voor me heb. Als het verhaal af is weet ik dat ik het zo goed mogelijk heb opgeschreven en daar moet ik het mee doen. Het is net alsof je heel dicht bij iets probeert te komen. Op een bepaald moment voel je dat je niet dichterbij kúnt komen. Dan is het goed. Een volgende keer probeer je het weer. Misschien kun je dit keer nog een stukje dichterbij komen. Dat dichterbij komen gaat soms gemakkelijk en soms moeilijk. Er is één verhaal dat speciaal voor me is – omdat het schrijven ervan zo lekker ging. Ik zat achter mijn bureau en het liep gesmeerd. Dat verhaal heet Neushoorn en het staat in In Een boek vol beesten.
Een verhaal lekker schrijven gaat nog wel, maar een heel boek lukt nooit. De ene dag gaat het beter dan de andere. En ieder boek heeft weer zijn eigen problemen. Schrijven is heel vaak puzzelen. Een een kwestie van stug volhouden. Als zo’n boek af is ben ik er blij mee. Met ieder boek ben ik na afloop even blij. Soms ben ik ook een beetje opgelucht. Meestal begin ik snel weer aan een nieuw boek. Dan begint alles helemaal opnieuw. Ik lijk wel gek.

VRAAG (1)

Ik krijg veel vragen. Die beantwoord ik meestal braaf. Al te luie vragen niet. (Ik heb donderdag een spreekbeurt. Kunt u me zo snel mogelijk informatie sturen?) Al te rare vragen ook niet. Maar de rest… Misschien is het handig als ik hier af en toe een antwoord opschrijf.

Om te beginnen deze: Lees ik veel boeken? (Dat wordt me váák gevraagd.)
Ik weet het niet. Ik weet wel hoeveel ik lees. Heel precies zelfs. Maar ik weet niet wat veel lezen is. Hoeveel boeken noem je veel? Hoeveel boeken noem je weinig?
Ik lees langzaam. Sommige zinnen lees ik een paar keer. Ik heb geen haast. Als ik een boek uit heb schrijf ik de titel op in dit oude schrift. Zo kan ik later opzoeken wat ik gelezen heb. Ik kan dus ook zien hoeveel ik lees: dit jaar 41 boeken. Sommige boeken heb ik snel uit. Andere boeken hebben veel tijd nodig. Niet alles komt in het schrift. Ik lees vaak gedichten en korte stukjes en losse hoofdstukken over allerlei onderwerpen en dat schrijf ik niet op.
Er zijn mensen die minder lezen en mensen die veel meer lezen, maar dat maakt niet uit. Het moet geen leeswedstrijd worden.

KRIMPEN

Nu de kinderboekenweek bijna begint, praat ik veel over schrijven. Zo kreeg ik laatst weer een vraag over de lievelingsboeken uit mijn jeugd. Al eerder schreef ik daar iets over. (Hier en hier.)
Al een paar weken ligt David ontdekt de wereld van Anne Holm op mijn bureau. Ik heb het vroeger gelezen. Meerdere keren. Het maakte diepe indruk op me en raakte me tot in mijn ziel. Al lezend werd ik David. Ik vergat dat ik een boek las.

Ik wil David ontdekt de wereld opnieuw gaan lezen, maar ik durf er niet goed aan te beginnen. Ik ben bang dat het verhaal gekrompen is, zoals plaatsen uit je jeugd kunnen krimpen. Zoals gangen smaller worden en kamers kleiner. Ik vrees dat ik al lezend mezelf zal blijven. Dat ik de hele tijd zal weten dat ik een boek lees. Misschien is een gekrompen David nog indrukwekkend genoeg. Maar het lijkt me beter alles te laten zoals ik het me herinner. David gaat terug in de kast.

PAULTJE EN HET PAARSE KRIJTJE

Dat had ik nooit moeten doen: schrijven over lievelingsboeken. De ene herinnering na de andere komt langsgeschoven. Wiplala, De kinderen van Bolderburen, Winnie de Poeh, De dood van Winnetou. In mijn hoofd ontstaat een eindeloze rij. De meeste boeken heb ik bewaard. Ook Paultje en het paarse krijtje staat nog steeds in mijn kast. Crocket Johnson schreef en tekende het in 1955. (De Nederlandse vertaling is in 2000 opnieuw uitgegeven.) Paultje heeft een krijtje. Daarmee tekent hij zijn eigen wereld. Een weg, een draak, een oceaan waar hij bijna in verdrinkt, een stad en tenslotte zijn eigen bed. Het is een mooi simpel boekje, maar ik weet nog goed dat ik het enorm spannend vond. Duizelingwekkend. Zielig ook. Paultje is overgeleverd aan zijn eigen fantasie. Als hij honger krijgt tekent hij paarse pasteitjes. Ook het veilige bed, waarmee het verhaal eindigt, moet hij eerst zelf tekenen.
Toen ik Paultje en het paarse krijtje voor het eerst las was ik nog te jong om precies te begrijpen waarom ik het zo spannend vond. Nu weet ik dat ik bang was om in mijn eigen hoofd te verdwalen. Wat zou er gebeuren als ik per ongeluk iets vreselijks verzon? Stel je voor dat alles echt zou bestaan. En nog erger: dat er verder niets anders zou bestaan. Huiveringwekkend!

ARK

Ik ging naar een school om over mijn boeken te vertellen. Een meisje wilde graag weten wat ik als kind las.
Het antwoord is simpel. Ik las alles wat los en vast zat. Maar natuurlijk had ik ook lievelingsboeken. Pietepaf het circushondje (het eerste Gouden Boekje) en Koekoe met de groene duimen van Maurice Druon. Later David ontdekt de wereld van Anne Holm. En nog later Ochtendwind van Rosemary Suttcliff.

Maar het allermooiste boek was De Ark van mensen dieren en dingen. Een verzameling verhalen en gedichten uit de wereldliteratuur, samengesteld door Annie M.G. Schmidt en prachtig geïllustreerd door Jenny Dalenoord. Ik heb het stukgelezen.
Eén verhaal sloeg ik altijd over. Het ging over een geest in een fles en ik vond het te eng. Maar alle andere verhalen las ik steeds opnieuw en sommige gedichten leerde ik uit mijn hoofd.

De Ark is een boek dat bijna niet meer bestaat. Het is niet te koop in de gewone boekenwinkels en je vindt het ook niet in de openbare bibliotheek. Dat is jammer.
Kom je ooit een exemplaar tegen op een rommelmarkt: meteen kopen! Het is een schatkamer vol prachtige, spannende en ontroerende verhalen.