Dit jaar zijn voor het eerst kwaliteitszegels aan Duitse luisterboeken voor kinderen toegekend. De Auditorix Hörbuchsiegel.
Een Jury koos uit 123 inzendingen de 10 beste luisterboeken. Eén van die luisterboeken is Tote Maus für Papas Leben. De jury schrijft dit.

Ik was een kleine week  in Slovenië op uitnodiging van Uitgeverij Miŝ. De Sloveense vertaling van Moeder nummer nul is daar onlangs verschenen.
Mama ŝtevilka nič – Dob pri Domžalah: Miš, 2007. Vertaald door Katjuša Ručigaj.

Het was een bijzondere reis. Tot nu toe kende ik Slovenië alleen vanuit de auto, het was een land om doorhéén te rijden, op weg naar het zuiden. Vanaf nu is het een land om in te blijven. Het zuiden kan best een tijdje wachten. Ik had een prachtige overnachtingsplek: hotel Slamic in Ljubljana.
De stad is elegant en uitnodigend, alles ziet er opgeknapt uit. (Het stadskasteel zag er iets té opgeknapt uit. Daar hadden ze wel wat minder hun best op mogen doen.)
Irena en Janez Miš hadden alles vlekkeloos georganiseerd, zelf het weer was ongewoon zacht. Ik werd naar het oosten en het westen gereden en  zag onderweg  adembenemend mooie landschappen. Ik ontmoette collega’s en mijn vertaalster en andere mensen uit het boekenvak. Op scholen en in bibliotheken werd ik ontvangen met een hartelijkheid die zijn weerga niet kent. De kinderen hadden bijna altijd iets van me gelezen en ze stelden goede vragen. Na afloop kreeg ik cadeautjes. Een gedichtenbundel die de school van een talentvolle leerling had laten drukken of een prentenboek met kindertekeningen.
Omdat er maar twee miljoen mensen in Slovenië wonen zijn de boekenoplages klein en de prijzen hoog. Bibliotheken zijn dan ook erg belangrijk. Ik zag een paar prestigieuze en indrukwekkende  gebouwen. De directeur van de openbare bibliotheek in Ptuj leek op Adriaan van Dis. Hij zei dat ik op deze website moest kijken en dat deed ik met plezier.  Zes Sloveense bibliotheken staan op de lijst. De directeur van de bibliotheek in Ptuj zei heel vriendelijk dat ik de volgende keer iets langer in Ptuj moest blijven. Ik zei dat ik dan heel graag in de bibliotheek wilde slapen, in de zaal met de kroonluchters.
Slovenië is de moeite waard, helemaal als Uitgeverij Miš de organisatie in handen heeft.
Alleen de terugweg was een beetje moeizaam. Een uitpuilende koffer en een schilderij van Sloveense bergen onder mijn arm. En er kwam nóg een cadeautje bij: de Mexicaanse griep. Daar ben ik thuis al de hele week mee zoet.

Op 11 november zal ik in Aken twee lezingen geven. De Aachener Kinder- und Jugendbuchwochen zijn dan in volle gang.
Op 15 november zal ik aanwezig zijn op de Kinderhoogdag in Overijsse. Gemeentelijke Bibliotheek 13.30 en 15.15 uur.
Van 17-21 november zal ik Slovenië bezoeken. Uitgeverij Miŝ heeft een mooi programma samengesteld met een persconferentie, bezoeken aan schoolklassen en bibliotheken, ontmoetingen met mensen uit het kinderboekenvak en als bonus sightseeing in de bergen.

Vorige week had ik het druk. Maandag en dinsdag was ik in Hoogezand op het Aletta Jacobs College. In totaal zes groepen van 50 leerlingen. Ze hadden goede vragen en de zaal was prachtig. Beamer, scherm, microfoon en alles werkte perfect. Woensdag was er een lezing voor leerkrachten in Zaanstad en vrijdag vertrok ik naar Frankfurt. Daar had ik een geweldige tijd. Uitgeverij Bloomsbury ontving me zó hartelijk dat ik er soms verlegen van werd. De week was extra spannend omdat ik me had voorgenomen om vragen naar mijn eigen moeder nummer nul niet langer te omzeilen. Ik vind het moeilijk om dat te blijven doen omdat ik haar deze zomer heb gevonden. Of liever gezegd heeft zij mij gevonden. Tot nu toe vond ik dat mijn echte verhaal niet al te veel met het boek Moeder nummer nul te maken had. Maar dat is nu anders. Omdat Moeder nummer nul niet autobiografisch is, verplaatste ik het verhaal naar de Zaanstreek, waar ik wel woon, maar niet ben opgegroeid. Nu blijkt dat mijn moeder zo’n beetje om de hoek woont, net als mijn halfzus. Ze lopen rond op plaatsen die ik in het boek beschrijf. Mijn boek is waar geworden en dat is heel vreemd. Mijn moeder en mijn zus en ik hebben zelfs gemeenschappelijke kennissen. We woonden al die jaren vlak bij elkaar zonder het te weten. Mijn moeder kwam boeken lenen in de bibliotheek toen ik daar werkte. Onvoorstelbaar. Ik heb er ook nog een broer bij gekregen, maar die woont heel ver weg.
Maar goed, ik had me voorgenomen de vraag naar mijn eigen verleden te beantwoorden omdat werkelijkheid en fictie nu wel heel erg door elkaar lopen. Dé vraag werd een paar keer in Hoogezand gesteld. En in Frankfurt in de Lesezelt. Daar vertelde ik dus aan een heleboel mensen tegelijk hoe het zat. In het Duits. Ik wist dat mijn moeder het goed vond.
Het is trouwens een geweldige moeder. Als ik er één had mogen uitkiezen dan was zij het vast en zeker geworden. Ik ben dus blij met haar. En met mijn nieuwe broer en zus.
Vanaf nu moet ik op gaan passen. Als boeken waar kunnen worden…

Van 16 tot 18 oktober zal ik aanwezig zijn op de Buchmesse in Frankfurt.
Vrijdag de 16e is de avond waarop de Deutscher Jugendliteraturpreis wordt uitgereikt. Tote Maus für Papas Leben is genomineerd.
Zaterdagmiddag van 13.00 – 14.00 uur zal ik aanwezig zijn in de Lesezelt op het binnenplein van de beurs. Ik zal daar voorlezen uit Mutter Nummer null, de Duitse vertaling van Moeder nummer nul, daarna volgt een kort interview.
Zaterdagavond om 18.00 uur zal in het Theaterhaus de boekpresentatie van Mutter Nummer Null plaatsvinden.
Zondagochtend ga ik om 10.00 uur naar het theaterontbijt dat het Theaterhaus organiseert. De toneelbewerking van Tote Maus für Papas Leben zal daar dan te zien zijn.

De Engelse vertaling van Een kleine kans heeft als titel Against the Odds gekregen en is inmiddels bij de Canadese uitgever Groundwood Books verschenen. Uitgeefster Patsy Aldana schreef een aanbevelingsbrief. Die was zo lovend dat ik hem niet op mijn website durfde te plaatsen. Dat zou iets te veel op zelfverheerlijking lijken. Maar inmiddels is deze brief op de website van het NLPVF geplaatst en nu hij toch openbaar is…

Dear Friends,

Every now and then a publisher is lucky enough to come upon an exceptional book.
That is the case with Against the Odds by Marjolijn Hof. Originally published in Holland as Een kleine kans by Querido, on of Holland’s finest publishers, it has gone on to win two major Dutch awards and to publication in nine countries. It was our luck to get North American rights.

This is one of those rare books where the author manages to bring us the pure, unadulterated voice of a child. The book never slips from this voice. We find ourselves believing in Kiki from beginning to end. And Kiki who is a very brave, spunky and often funny child has a lot to endure. The fact that her father insists on going off on dangerous missions as a doctor despite her making it very clear to him that she doesn’t want him to go; the fact that her mother while loving is also somewhat vague and spaced out; the fact that her grandmother is furious with her father which doesn’t make it any easier for her to be furious on her own account; and the fact that the family dog is quite smelly and disgusting all come to a head when her father goes missing.

I’ll leave the rest of the story to you.

But please read this book. It is impeccable, brave, honest, and true with a wonderful heroine. It deals with issues that are absolutely pertinent at this moment in time. And I believe that young readers will recognise Kiki for one of them, the real thing, and will embrace her as she tries to find the right way to live with the difficult cards that have been dealt her.

I’m very proud to have this book on Groundwood’s list.
Patsy Aldana
Publisher

In Duistland is een luisterboek verschenen van Tote Maus für Papas Leben. Juliane Köhler sprak de tekst in.
Tote Maus für Papas Leben – Gelesen v. Juliane Köhler – Der Audio Verlag, 2009

De Duitse vertaling van Moeder nummer nul is verschenen.  Op 17 oktober wordt er in het Theaterhaus in Frankfurt een boekpresentatie gehouden.
Mutter Nummer Null – Berlijn: Bloomsbury, 2009. Vertaald door Meike Blatnik

Als niemand kijkt is verschenen in de Slash-serie van uitgeverij Querido. Die bestaat uit boeken van bekende schrijvers geschreven op basis van het waargebeurde levensverhaal van een bijzondere jongere. De schrijver en de jongere werken heel nauw samen, de een als ‘verteller’, de ander als schrijver.
Ik werkte samen met Iris Kuijpers, die lange tijd een balletopleiding volgde.
Samen schreven we het verhaal over Julia, die al heel jong op balletles gaat. Meteen blijkt dat ze talent heeft. Ze mag zelfs auditie doen voor de balletacademie en ze wordt aangenomen. Dat is pas de eerste stap. De balletwereld is hard en veel leerlingen vallen later toch nog af. Julia zal keihard moeten trainen om van dansen haar beroep te kunnen maken.
Soms geniet ze, maar vaak heeft ze het moeilijk. Elke dag opnieuw staat ze in de danszaal, ook al protesteert haar lichaam.
Julia twijfelt. Waarom danst ze? Voor wie danst ze? Is ze ook een danseres als niemand kijkt?

Het was een hele tijd rustig hier. Eerst had ik het veel te druk en daarna ging ik op vakantie. Ik deed op reis van alles wat: kamperen, in een hotel slapen en bij vrienden logeren. Bergen, zee en stadsbezoek.
Met dat van alles wat ben ik thuis gewoon doorgegaan: opruimen, drukproeven nakijken, schrijven. Tussendoor ging mijn computer kapot. Meer kan ik er niet van maken. Straks is er weer echt nieuws. In de herfst staat er veel te gebeuren.

Tote Maus für Papas Leben, de Duitse vertaling van Een kleine kans,  is geselecteerd voor de Kalbacher Klapperschlange 2010. Kinderen uit het stadsdeel  Kalbach (Frankfurt) en kinderen van elders die via internet mee willen doen, gaan de komende maanden de geselecteerde boeken lezen en kiezen in 2010 een winnaar. Een Klapperschlange is een ratelslang. Klinkt gevaarlijk.

Une petite chance, de Franse vertaling van Een kleine kans heeft de Prix des jeunes lecteurs de Gironde 2009 gwonnen, een kinderjuryprijs. Zo’n 1800 kinderen namen deel aan een verkiezing georganiseerd in samenwerking met 40 openbare bibliotheken.  Uit een aantal voorgeselecteerde boeken kozen ze per categorie een winnaar.

Op woensdag 27 mei zal ik een bezoek brengen aan twee vestigingen van De Algemene Boekhandel in Amersfoort. Ik ga voorlezen uit Moeder nummer nul en daarna is er nog een extra activiteit.
Van 13.30 uur tot 14.30 uur ben ik aanwezig in de vestiging aan de Emiclaerhof 18.
Van 15.30 uur tot 16.30 uur aan de Leusderweg 186.
De toegang is gratis en reserveren is niet nodig. Van harte welkom.

Vrijdag ben ik teruggekomen uit Saarbrücken, waar ik de Europäische Kinder- und Jugendbuchmesse bezocht. Het was de moeite waard. Ik las twee keer in het Duits voor en praatte met kinderen na. Dat laatste gedeeltelijk met behulp van een tolk. De rest van de tijd liep ik door het kasteeltje waar de boekenbeurs werd gehouden. Er was veel te zien. Alles was bijzonder goed georganiseerd. Hier werd kinderliteratuur serieus genomen, dat was duidelijk!
Natuurlijk was er ook verstrooiing. Donderdag was er een auteursdiner. Vrijdag was er een Tsjechische avond omdat Tsjechië het ere-gastland was. Er werd voorgelezen en muziek gemaakt. Er werd gegeten en gedronken. Toen ik naar bed ging, zag ik dat het voor de rest een mooie, meeslepende avond zou worden met nog meer muziek en nog meer eten en drinken. De volgende morgen zagen sommige auteurs er een beetje pips uit.
In een nabijgelegen galerie was een tentoonstelling van illustraties uit verschillende Europese landen. Geweldig mooi werk was daar te zien.

Het NLPFV had gezorgd voor een ticket eerste klas. Dan mag je op het station in een speciale lounge op je trein wachten. Koffie, thee en ijsjes kosten er niets.  Op de terugweg wilde ik graag comfortabel wachten.  In de lounge liep een mand rond. Hij had een donkere zonnebril op en kwam langs met in iedere hand een ijsje. Even later had hij alweer twee ijsjes te pakken. Ik keek hem na. Hij was alleen op reis, hij had niemand bij zich. Nog twee keer kwam hij met ijsjes langs. Nu zag ik ook dat hij nogal merkwaardig glimlachte en hij liep snel, alsof hij niet kon wachten met het opeten van zijn buit. Ik moest mijn trein halen en ik weet niet hoelang de ijsmaniak nog is doorgegaan. Ik vroeg me af wat hem bezielde.
Na een inspirerende boekenbeurs kom je meteen een verhaal tegen. Zo gaan die dingen.

Vorige week was ik op de IPABO in Amsterdam, waar ze ieder jaar een kinderboekendag organiseren met schrijvers en illustratoren. Dit keer maakte ik met een groep leerlingen teksten van krantenkoppen. In het begin ging het moeizaam, maar ik weet dat dat er bijhoort. Koppen (ver)knippen en dan? Schuiven en ruilen en plakken. Aan het eind van de les waren er mooie teksten. Over een moord, over een voetbalwedstrijd, over de liefde en over de zee. Sommige leerlingen waren verbaasd over hun eigen prestatie.
‘Dat komt me bekend voor,’ zei ik.