Als niemand kijkt is verschenen in de Slash-serie van uitgeverij Querido. Die bestaat uit boeken van bekende schrijvers geschreven op basis van het waargebeurde levensverhaal van een bijzondere jongere. De schrijver en de jongere werken heel nauw samen, de een als ‘verteller’, de ander als schrijver.
Ik werkte samen met Iris Kuijpers, die lange tijd een balletopleiding volgde.
Samen schreven we het verhaal over Julia, die al heel jong op balletles gaat. Meteen blijkt dat ze talent heeft. Ze mag zelfs auditie doen voor de balletacademie en ze wordt aangenomen. Dat is pas de eerste stap. De balletwereld is hard en veel leerlingen vallen later toch nog af. Julia zal keihard moeten trainen om van dansen haar beroep te kunnen maken.
Soms geniet ze, maar vaak heeft ze het moeilijk. Elke dag opnieuw staat ze in de danszaal, ook al protesteert haar lichaam.
Julia twijfelt. Waarom danst ze? Voor wie danst ze? Is ze ook een danseres als niemand kijkt?

Tote Maus für Papas Leben, de Duitse vertaling van Een kleine kans,  is geselecteerd voor de Kalbacher Klapperschlange 2010. Kinderen uit het stadsdeel  Kalbach (Frankfurt) en kinderen van elders die via internet mee willen doen, gaan de komende maanden de geselecteerde boeken lezen en kiezen in 2010 een winnaar. Een Klapperschlange is een ratelslang. Klinkt gevaarlijk.

Une petite chance, de Franse vertaling van Een kleine kans heeft de Prix des jeunes lecteurs de Gironde 2009 gwonnen, een kinderjuryprijs. Zo’n 1800 kinderen namen deel aan een verkiezing georganiseerd in samenwerking met 40 openbare bibliotheken.  Uit een aantal voorgeselecteerde boeken kozen ze per categorie een winnaar.

Samen met Iris Kuijpers schrijf ik Als niemand kijkt, het vijfde deel in de Slash serie. Het boek  is aangekondigd voor mei, maar dat gaat zeker niet lukken. Eind mei is de eerste versie van het manuscript pas klaar. Als niemand kijkt zal naar verwachting aan het eind van de zomer verschijnen.

Tote Maus für Papas Leben, de Duitse vertaling van Een kleine kans, is genomineerd voor de Deutscher Jugendliteraturpreis. De nominaties werden vanmiddag bekend gemaakt op de Leipziger Buchmesse.
De Deutscher Jugendliteraturpreis wordt jaarlijks door een vakjury uitgereikt. Er zijn vier categorieën: prentenboek, kinderboek , jeugdboek en non-fictie. Daarnaast is er nog een Jeugdjuryprijs.
De prijsuitreiking zal op 16 oktober plaatsvinden tijdens de Frankfurter Buchmesse.
Meer informatie hier en een lijst met de genomineerde boeken hier.

Moeder nummer nul is één van de dertien jeugdboeken op de Gouden Uil longlist.

Veel oefenen en je zeker niet bezighouden met hoe je verhaal eruit gaat zien. Het gaat in het begin echt alleen maar om wát je schrijft. Maak je vooral niet druk om het lettertype en dat soort zaken.
Heel veel lezen. Van veel verschillende schrijvers, want als je alles van één schrijver leest kun je die expres of per ongeluk na gaan doen.
Hardop lezen wat je hebt geschreven. Zo hoor je of je zinnen goed lopen.
Niet te veel  uitleggen. Als iemand bijvoorbeeld boos is kan hij hard praten, met de deuren smijten en op de trap stampen. Je hoeft dan echt niet meer uit te leggen dat hij boos is.
Lelijk durven schrijven: daarmee bedoel ik dat je soms dingen moet uitproberen. Het maakt dan niet uit of het mooi wordt of niet, want je kunt het later altijd nog veranderen.Je moet een beetje kunnen aanrommelen.

Zelf ben ik héél vroeg begonnen en ik heb jarenlang aangerommeld.

Voor het winternummer van Hoe overleef ik werd ik geïnterviewd. Het tijdschrift geeft tien exemplaren van Moeder nummer nul weg.

Moeder nummer nul is verschenen.
Fejzo is geadopteerd en weet niet veel over zijn ‘echte’ moeder. Hij heeft ook niet zoveel belangstelling voor haar. Dat verandert als hij Maud leert kennen. Zij is heel nieuwsgierig en wil van alles weten. Waarom heeft Fejzo’s moeder hem afgestaan? Heeft hij zijn tekentalent van haar? Is zijn echte moeder een beroemde kunstenares? Fejzo denkt verder. Misschien is zijn moeder een vreselijk mens, ook dat zou kunnen. Een zwerfster of zomaar iemand in de trein. Er is maar één manier om al die vragen te beantwoorden: Fejzo gaat op zoek.

Geen echt kindergedicht? Daar dacht ik toen helemaal niet over na.
Ik was een jaar of 10 toen ik het uit mijn hoofd leerde en ik vind het nog steeds mooi:

Landschap

In de weiden grazen                                                              
de vreedzame dieren;
de reigers zeilen over blinkende meren,
de roerdompen staan
bij een donkere plas
en in de uiterwaarden
galopperen de paarden
met golvende staarten
over golvend gras.

Het gedicht klinkt donker als het over een donkere plas gaat. En als de paarden galopperen galoppeert het gedicht mee. En als de staarten en het gras golven golft het gedicht verder.

Vroeger moest je op school gedichten uit je hoofd leren. Of het ook op mijn school moest weet ik niet meer zeker, maar het zal wel. Hoe dan ook, ik deed het thuis uit vrije wil en ik heb er nooit spijt van gehad. De meeste gedichten die ik toen kon opzeggen zijn blijven hangen. Sommige zijn een beetje aangetast, de tijd heeft  hier en daar een hap uit een regel genomen. Maar niet uit Landschap. Dat is nog helemaal heel.

En de rest van de boeken, want we gingen met een tas vol naar huis. Nu waait het en het regent en ik heb reuze veel zin om alles meteen te gaan lezen. Maar daar heb ik geen tijd voor!
Natuurlijk gebeurde er nog veel meer op het Kinderboekenbal. Het is jammer dat er geen prijs was voor de mooiste jurk. Die was dan naar Marit Törnqvist gegaan. Ze maakt niet alleen prachtige illustraties, ze weet ook hoe ze een bal moet opluisteren.
De bekroonde boeken vind je hier.